O gün axşam işdən çıxanda yağış elə başlamışdı ki, sanki göy özü üstümüzə uçurdu. Maşını işə saldım, əllərim hələ də soyuqdu — bütün günü ofisdə kondisionerin altında keçirmişdim, müştərilərlə danışa-danışa səsim batmışdı. Adi çərşənbə axşamı, adi trafik, adi yorğunluq. Amma o axşam nəsə fərqliydi. Bilmirəm, bəlkə də yağışın iyi, bəlkə də radio kanalında birdən-birə köhnə bir mahnı çalmağa başlaması — elə mahnı ki, mən onu son dəfə tələbə vaxtı eşitmişdim, o vaxtlar hələ həyatın məni hara aparacağını düşünmürdüm, sadəcə yaşayırdım.
Evə çatanda arvadım dedi ki, uşaq yatıb, amma mən özümü elə bilirdim ki, içimdə nəsə qaynayır. Nə olduğunu izah edə bilmərəm. Elə bir haldı ki, sanki bütün günü bir qəfəsdə oturmuşdum, indi isə qəfəsin qapısı açılıb. Gecə yarısı, hər kəs yatanda, mən telefonu əlimə aldım. Bilmirəm niyə, amma barmaqlarım öz-özünə bir ünvan yazdı — mostbet giriş adresi mənə elə gəldi ki, hardasa oxumuşam, ya da kimsə danışmışdı. Adi maraq, heç nə yox. Axı hər kəs maraqlanır, elə deyil? Bu günə kimi heç vaxt belə şeylərlə məşğul olmamışdım. Kart oyunları? Yox. Rulet? Yalnız filmlərdə görmüşəm. Amma o gecə sanki mən deyildim.
Sayta daxil oldum. Rənglər, rəqəmlər, səslər — hər şey elə canlıydı ki, sanki real kazinodaydım. Dostum deyirdi ki, "oranın öz atmosferi var, sən bir dəfə girəndə başa düşəcəksən". O vaxt gülürdüm ona. İndi isə özüm oturmuşdum, ekrana baxırdım və hiss edirdim ki, ürəyim daha sürətli döyünür. Elə bil nə isə böyük bir oyunun içindəydim. İlk bahisimə 10 manat qoydum. Sadəcə sınamaq üçün. Qırmızı və ya qara? Mən qaranı seçdim. Birdən ekranda rəqəmlər fırlanmağa başladı, mən o an nəfəsimi tutdum. Və... qazandım. 10 manat 20 oldu. Sonra 20-dən 40. Elə bil dünya mənim ətrafımda fırlanırdı.
Səhər açılanda artıq 500 manat qazanmışdım. Gözlərimə inanmırdım. Arvadım oyandı, mənə baxdı, dedi: "Sən ümumiyyətlə yatmamısan?" Mən gülümsədim. "Yatdım," dedim, "sadəcə tez qalxdım." O inanmadı, amma soruşmadı. O gün işə gedəndə maşında hiss edirdim ki, mən başqa adammışam. Şəhər başqa rəngdə idi, insanlar başqa cür danışırdı, yağış da sanki mənim üçün yağırdı. Səhər yığıncağında rəisim soruşdu: "Nə olub, bu gün çox fikirlisən?" Mən dedim: "Heç nə, sadəcə yaxşı gündür." Amma içimdəki o hissi heç kimə izah edə bilməzdim.
Axşam yenə oturdum. Bu dəfə daha çox oynadım. 100 manat, 200 manat. Bəzən uduzurdum, amma uduşlar daha böyük idi. Mənə elə gəlirdi ki, mən bir sistem tapmışam. Ruletin sirrini açmışam. Axmaq, hə? Amma o an mən buna inanırdım. Hətta bir gün işdən çıxanda yoldaşıma dedim: "Bilirsən, həyatda bəzən elə anlar olur ki, sən sadəcə hiss edirsən — bu dəfə olacaq." O güldü, dedi: "Sən nədən danışırsan?" Mən cavab vermədim. Çünki izah etmək mümkün deyildi o hissi. Sanki mən taleyi aldadırdım. Hər gün ofisdə kompüter arxasında oturub rəqəmlərə baxmaqdan bezmişdim, amma indi eyni rəqəmlər mənə pul qazandırırdı. Qəribə dönüş, hə?
Bir gün gecə çox uzun oynadım. Artıq saat 3 idi, arvad yatmışdı, uşaq yatmışdı, ev sakit idi. Mən oturmuşdum, ekranın işığı üzümə düşürdü və birdən itirdim hər şeyi. Bir anda 700 manat getdi. Ürəyim elə döyünürdü ki, eşidirdim. Əllərim titrəyirdi. O an düşündüm ki, dayanmalıyam. Amma bir düymə daha, bəlkə bu dəfə? Və basdım. Yenə itirdim. O gecə yatmadım. Səhər tezdən işə getməliydim, amma gözümə yuxu gəlmirdi. Maşındakı güzgüyə baxıb özümü tanıya bilmədim. Gözlərimin altı qaralmışdı, saçlarım dağınıqdı. Amma ən pisi — mən dayana bilmirdim. Çünki hiss edirdim ki, indicə hər şeyi geri qaytara bilərəm, bir klik məni xilas edəcək.
O gün işdə müştəri ilə danışarkən özümü tuta bilmədim. Dedim: "Bir saniyə." Çıxdım, telefonu açdım, yenə o ünvanı yazdım — mostbet giriş adresi beynimə elə həkk olunmuşdu ki, yuxuda da görürdüm. Mən otağa qayıdıb müştəriyə gülümsədim, amma içimdə başqa bir mən yaşayırdı. O mən artıq bu ofisə aid deyildi. O mən rəqəmlər dünyasında idi. Gün ərzində 3 dəfə tualetə gedib oynadım. Balaca məbləğlərlə — 20, 30 manat — amma uduzurdum. Axşama qədər itirdiyim 1000 manat olmuşdu. Evə gedəndə başa düşdüm ki, bu artıq oyun deyil. Bu, mənim həyatıma çevrilib.
Arvadım yemək hazırlamışdı. Uşaq masada oturub çörək yeyirdi. Mən onlara baxdım və birdən ağlamaq gəldi içimdən. Amma özümü saxladım. Oturdum, yeməyə başladım, gülümsədim. Arvad dedi: "Sən son günlər çox qəribəsən." Mən dedim: "Nə qəribə, işdə çox yük var." Yalan. Adi yalan. Amma o inandı. Axşam uşaq yatanda mən çıxdıb balkonda siqaret çəkdim. Yağış yenə başlamışdı. Nə düşündüyümü bilmirəm. Sadəcə dayanıb baxırdım, damcılar asfalta çırpılırdı, işıqlar əks olunurdu. Birdən telefonumda bir bildiriş gəldi. Promo-kod, bonus — nəsə. Əlim getdi, basdım. O gecə 3 saat oynadım, amma nə uduzdum, nə qazandım. Sadəcə fırlanırdım.
Səhər ofisdə oturub stəkanımdakı soyumuş çayıma baxırdım. Yoldaşım yanıma gəldi: "Sən çox solğunsan, yaxşısan?" Mən başımı qaldırdım, dedim: "Yuxu azdı." O getdi. Mən isə başa düşdüm ki, bu məni məhv edir. Amma eyni zamanda hiss edirdim ki, heç vaxt belə canlı olmamışam. Həyatımın ən darıxdırıcı dövründə — 9-dan 6-ya iş, ev, yuxu, yenə iş — birdən bir atəş açılmışdı. O atəş məni yandırırdı, amma mən onu söndürə bilmirdim. Çünki söndürəndə nə qalacaqdı? Boşluq. Yenə o boz rəngli günlər.
Bir bazar günü arvadım dedi: "Gəl bağçaya gedək, uşaq da sevinər." Razılaşdım. Yolda telefonuma baxmadım. Bağçada uşaq qaçırdı, arvadım çiçəklərin şəklini çəkirdi. Mən oturmuşdum skamyada, günəş üzümə vururdu, bir quş qışqırırdı hardasa. Və o an mənə elə gəldi ki, hər şey yaxşıdır. Bəlkə də dayanmaq vaxtıdır? Amma axşam evə qayıdanda yenə telefonu açdım. Sadəcə baxmaq üçün. Sonra bir klik. Sonra daha bir. Arvad yatanda mən otağın qapısını bağlayıb dedim özümə: "Sonuncu dəfə." Neçə dəfə belə demişdim? Amma bu dəfə həqiqətən son idi.
Səhər oyandım, bank hesabıma baxdım, bütün əmanətim getmişdi. Təxminən 2000 manat. Mənə elə gəldi ki, qanım çəkilib çıxdı. Cəhənnəm kimi soyuq vurdu. Arvadım mətbəxdə nəsə oxuyurdu, uşaq gülürdü. Mən qalxdım, soyuq su ilə üzümü yudum, güzgüyə baxdım və dedim: "Geri qaytara bilməzsən." O an ilk dəfə qəbul etdim ki, mən itirmişəm. Təkcə pulu yox — özümü. Həftələrdir o ekranın qarşısında oturub kiminsə qaydaları ilə oynayırdım. Və o qaydaları mən yaratmamışdım. Mən sadəcə bir tamaşaçı idim.
Həmin gün işə getmədim. Zəng etdim, dedim: "Xəstəyəm." Oturdum divanda, bütün günü televizora baxdım, amma heç nə görmədim. Axşam arvadım gəlib yanımda oturdu, dedi: "Nə olub, söylə mənə." Mən susdum. Nə deyə bilərdim? Ona necə izah edim ki, mən internetdə rəqəmlərin arxasınca qaçıb bütün pulumuzu itirmişəm? O, əlimdən tutdu, isti əli ilə. Və mən birdən ağladım. İlk dəfə onun yanında ağladım. O heç nə demədi, sadəcə başımı sığalladı. Uşaq otaqdan qaçıb gəldi, soruşdu: "Ata, niyə ağlayırsan?" Mən dedim: "Günəş gözümdən vurdu."
O gündən sonra telefonu iş telefonuna dəyişdim, evdə yalnız bir köhnə nokia qaldı. Dostlarıma dedim ki, sosial şəbəkələrdən çıxdım, səbəbini soruşmadılar. Amma indi, aylar sonra, düşünürəm ki, bəlkə də o oyun mənə lazım idi. Bəlkə də mən özümü itirmək üçün deyil, özümü tapmaq üçün o ekranın qarşısına oturmuşdum. O vaxtlar mən yalnız qazanmaq istəyirdim, amma əslində mən itirməyin nə demək olduğunu anlamalıydım. İtirmədən qalibiyyətin dəyərini bilmirsən. Bəlkə də tale mənə gülürdü, amma mən onun zarafatını başa düşmədim. İndi həftədə bir dəfə kart oynayıram — dostlarla, kağız kartlarla, uduzanda pivə alıram, qazananda gülürük. Sadəcə buna görə.
O qaranlıq gecələri xatırlayanda mənə elə gəlir ki, bu başqa adama aid hekayədir. Amma yox, mənəm. Mən o idim. İndi isə mən başqa adamam. Arvadım deyir: "Sən işıqlanmısan." Uşaq deyir: "Ata, bu gün oynayacağıq?" Mən deyirəm: "Bəli." Və oynayırıq. Həyatda qalib gəlmək üçün bəzən uduzmaq lazımdır. Mən uduzdum. Amma qalib gəldim. Çünki hər səhər oyanıb öz güzgümə baxa bilirəm. Və bu, hər hansı 1000 manatdan dəyərlidir.
Axşam yuxudan əvvəl arvadım dedi: "Mən səni sevirəm." Mən dedim: "Mən də səni." Və söndürdüm işığı. Qaranlıqda onun nəfəsini eşitdim, uşağın yuxusunda xırıltısını. Və düşündüm: həyat necə də qəribədir. Dünən sən rəqəmlərin arxasınca qaçırsan, bu gün isə buraxdığın hər şeyi tapa bilirsən. Sadəcə dayanmaq lazımdır. Dayanıb ətrafa baxmaq. Yağış yağır, günəş açılır, uşaq böyüyür. Mən artıq o ekranın qarşısında oturan adam deyiləm. Mən oturub kitab oxuyuram. Və ya çay içirəm. Və ya heç nə etmirəm. Sadəcə varam. Bu da yetərlidir. Çünki həyat özü bir oyundur — ən böyük oyun. Və mən artıq qaydaları öyrənmişəm.
