Sentyabrın sonu idi. Bakıda payız elə gəlmişdi ki, sanki yaydan qəflətən qaçıb gizlənmək istəyirdi — küçələr səhərə qədər islanmış qalırdı, hava isə elə sərin idi ki, insan evdən çıxmaq istəmirdi. Mən də o günlərdə işdən evə qayıdanda birbaşa çay dəmləyib pəncərənin önündə otururdum. Tək yaşayıram, şəhərin ortasında kiçik bir mənzildə, və bəzən axşamlar elə uzun və sakit olur ki, insan öz nəfəsini belə eşidir. Elə həmin axşamlardan birində, telefonumu əlimə alıb şəbəkədə nəsə oxuyurdum, heç nə xüsusi axtarmırdım, sadəcə vaxt keçirdim. Qarşıma bir yazı çıxdı — kimsə öz təcrübəsini bölüşürdü, həm də elə səmimi dildə yazmışdı ki, oxumağa davam etdim. Yazının içində bir detal diqqətimi çəkdi: adam deyirdi ki, əvvəllər o da şübhə ilə yanaşırdı, amma sonra qərar verib sınadı və təəccübləndi. O yazıda mostbet opinie ifadəsi elə təbii şəkildə keçirdi ki, sanki dostum mənə danışırdı. Mən o gecə yorğanın altında uzanmışdım, çayım soyumuşdu, amma oxumağa davam edirdim. Və özümə dedim: bəs niyə olmasın? Bir dəfə yoxlamaq nə itirəcək ki?
Səhəri gün işdən qayıdanda qərarımı xatırladım. Telefonumu götürdüm, oturma otağındakı köhnə divana rahat yerləşdim və ekranda axtardığımı tapdım. Bir neçə dəqiqə tərəddüd etdim, açığı. Barmaqlarım ekranda donub qalmışdı, elə bil içimdə iki səs danışırdı — biri deyirdi "nə ehtiyac var, boş şeydir", digəri isə pıçıldayırdı "bir bax, heç nə olmaz". Axırda ikinci səs qalib gəldi. Qeydiyyatdan keçdim, profil yaratdım, və tətbiqi telefonuma quraşdırdım. Yadımdadır, quraşdırma gedərkən mətbəxə keçib çaydanı yandırdım, sonra qayıdıb gördüm ki, hər şey hazırdır. İnterfeys mənim gözlədiyimdən daha səliqəli idi — hər şey aydın, rənglər sakit, düymələr isə yerində. Mən ilk dəfə oyunlar bölməsinə baxanda bir az çaşdım, çünki seçim çox idi. Amma mən tələsmədim. Sakitcə, bir-bir baxdım, oxudum, anlamağa çalışdım. Və elə o anlarda başa düşdüm ki, bu işdə ən vacib şey tələsməməkdir. Çayımı içə-içə, yavaş-yavaş özüm üçün ən sadə oyunu seçdim.
İlk cəhdim heç nə gətirmədi. İkinci də. Üçüncü də. Amma mən əsəbiləşmirdim, çünki əvvəlcə qərara almışdım ki, bu, sadəcə əyləncədir və mən buradan nəsə "qoparmaq" fikrində deyiləm. Elə bil ki, uşaq vaxtı lotereya biletləri ilə oynayırdıq, xalalarımız deyərdi "bəlkə çıxdı" — və biz də həyəcanla baxardıq. O hiss elə indi də vardı. Dördüncü cəhddə ekranda elə bir şəkil yarandı ki, mən əvvəlcə nə olduğunu anlamadım. Simvollar düzülmüşdü, arxa fonda işıq yanıb-sönürdü, və telefonun kiçik ekranında bir rəqəm göründü. Kiçik bir məbləğ idi, çox deyildi, amma real idi. Ürəyim sürətlə döyündü. Mən yerimdən qalxıb pəncərəyə yaxınlaşdım — çöldə yenə yağış yağırdı, şəhərin işıqları yaş asfaltda əks olunurdu, və mən orada dayanıb güldüm. Öz-özümə güldüm, çünki bu qədər sadə bir şeydən bu qədər sevinmək insana gülməli gəlir. Amma sevinirdim. Həqiqətən sevinirdim.
O gündən sonra mən bu işə daha şüurlu yanaşmağa başladım. Özüm üçün kiçik qaydalar qoydum: gündə nə qədər vaxt keçirəcəyəm, nə qədər məbləğ ayıracağam, hansı oyunları oynayacağam. Bu, mənim üçün bir növ intizam məşqinə çevrildi, çünki əvvəllər belə şeylərdə özümü saxlamaqda çətinlik çəkirdim. Amma indi görürdüm ki, hər şey öz axarında gedəndə insan daha çox zövq alır. Bir neçə həftə sonra, dostlarımdan biri ilə söhbət edərkən, o məndən soruşdu ki, hardan bu qədər sakit danışıram bu mövzuda. Mən güldüm və dedim ki, oxumuşam, araşdırmışam. Elə həmin söhbətdə yenə mostbet opinie haqqında danışdıq — dostum da maraqlanırdı, mən də ona öz təcrübəmi danışdım, heç nə gizlətmədən. Dedi ki, bəlkə də özü də sınayar. Mən ona dedim ki, tələsməsin, əvvəlcə öyrənsin, sonra qərar versin. Çünki mən artıq bilirdim ki, burada əsas şey ağıl və səbirdir, nə qədər qazanmaq deyil.
Yayın ortasında telefonumu dəyişməli oldum — köhnəsi artıq öz işini bitirmişdi. Yeni telefonu açanda ilk işim nə oldu, bilirsiniz? Yenidən tətbiqi quraşdırmaq. Elə həmin an anladım ki, bu artıq mənim gündəlik həyatımın bir hissəsinə çevrilib — böyük bir ehtiras deyil, sadəcə kiçik bir vərdiş, günün sonunda bir neçə dəqiqəlik fasilə. Tətbiqi yenidən yüklədim, hesabıma daxil oldum və gördüm ki, hər şey yerindədir. Bir dəfə də olsun problem yaşamamışdım. Və elə o günlərdə mən mostbet adının mənim üçün nə demək olduğunu düşündüm. Bu, sadəcə bir platforma deyildi — bu, həmin payız axşamının, o soyumuş çayın, o kiçik həyəcanın simvolu idi. Mən burada böyük bir var-dövlət qazanmadım, heç böyük bir itki də yaşamadım. Amma mən burada özüm üçün bir şey tapdım: gündəlik həyatın sakit axarında kiçik bir macəra pəncərəsi. Və bəlkə də insana elə bu lazımdır — hər gün eyni şeyləri etmək yox, bəzən kiçik bir kənara çıxmaq, nəfəsini saxlamaq, sonra isə rahat buraxmaq.
İndi, bir neçə ay sonra, geriyə baxanda mən özümə sual verirəm: əgər o gecə o yazını oxumasaydım, əgər o kiçik tərəddüdü aşa bilsəydim, indi bu hekayəni danışa bilərdimmi? Bilməzdim. Və bəlkə də həyatın gözəlliyi elə bundadır — ən kiçik, ən təsadüfi görünən addım səni tamamilə başqa bir yerə aparır. Mənim üçün o yer böyük bir qazanc yeri olmadı, amma kiçik bir sevinc, kiçik bir təcrübə və kiçik bir hekayə oldu. Və məncə, bu da kifayətdir. Çünki həyatda ən dəyərli şeylər çox vaxt böyük olmur — onlar sadəcə real olur, sənin olur, sənin yaşadığın olur. Mənim üçün bu hekayə elə belə bir şeydir: sakit, səmimi və tamamilə mənim.
