Qardaşımın toyu idi. Böyük toy, yüz əlli nəfər, musiqi, rəqs, hər şey yerində. Mən isə sağdışı idim, yəni bütün gecə onun yanında olmalı, qonaqları qarşılamalı, hər şeyin qaydasında getdiyinə nəzarət etməli idim. Səhərə qədər davam etdi. Səhər saat beş radələrində qonaqlar dağıldı, qardaşım arvadı ilə otelə getdi, mən isə kürəkənin maşınında qalmışdım. Yəni əslində tək qalmışdım. Maşını saxladım, pəncərəni açdım, səhər sərinliyi üzümə dəydi. Yorğunluqdan gözlərim yanırdı, amma yuxu gəlmirdi. Telefonumu çıxardım, bir neçə dəqiqə nəsə oxumaq istədim. Sonra qarşıma bir sayt çıxdı, adını əvvəllər eşitmişdim, amma heç vaxt ciddi düşünməmişdim. Barmaqlarım öz-özünə toxundu. Bir neçə dəqiqə sonra artıq qeydiyyat səhifəsində idim. Toy gecəsinin sonunda, səhər işığında, maşının içində, telefonun işığında — elə bir an idi ki, heç ağlıma gəlməzdi ki, bu mənim üçün belə bir təcrübənin başlanğıcı olacaq.
Qeydiyyat sadə idi, amma mən tələsmirdim. Hər xananı diqqətlə doldurdum, şərtləri oxudum, sonra isə bir dostumun əvvəllər danışdığı şey yadıma düşdü. O demişdi ki, mostbet şikayet bölməsi var və hər hansı bir problem yaranarsa, orada həll etmək olar. Bu söz mənə rahatlıq verdi, çünki bilirdim ki, əgər nəsə səhv getsə, müraciət edə bilərəm. Bu kiçik detal mənə o an cəsarət verdi. Kiçik bir məbləğ qoydum, oyunu açdım və gözləməyə başladım. Toy yorğunluğu, səhər sərinliyi, telefonun işığı — hamısı bir-birinə qarışmışdı. Nəticə açıqlandı və mən kiçik bir məbləğ qazandım. Böyük deyildi, amma o an mənə elə gəldi ki, dünyanın ən böyük uğurunu qazanmışam. Gülümsədim, öz-özümə dedim ki, yaxşı, bir dəfə də oynayaram, sonra dayanaram. Tanış səslənir, hə? Hər kəs belə deyir. Amma mən həqiqətən dayandım. O gün bir daha açmadım. Və bu, mənim üçün kiçik bir qələbə idi.
Sonrakı günlərdə bu vərdiş yavaş-yavaş formalaşdı. Hər axşam işdən sonra, çayımı içəndən sonra, bir neçə dəqiqə telefonu açırdım. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum. Amma maraqlı olan o idi ki, mən artıq qazanmaq üçün deyil, sadəcə o prosesin özü üçün açırdım. O gözləmə anı, nəticənin açıqlanması, kiçik bir uğur anında içimdə yaranan istilik hissi... Bunlar mənim üçün gündəlik stressdən bir növ qaçış olmuşdu. Bir gün dostum mənə dedi ki, sən niyə bu qədər vaxt keçirirsən orada? Cavab verməkdə çətinlik çəkdim. Çünki özüm də tam bilmirdim. Sadəcə yaxşı hiss edirdim. Və bu hiss mənim üçün kifayət idi.
Yavaş-yavaş mən bu platformada özüm üçün kiçik bir ritm tapdım. Hər axşam bir neçə dəqiqə, bəzən bir neçə saniyə. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum. Amma hər dəfə nəsə öyrənirdim. Öyrəndim ki, uduzanda dayanmağı bacarmaq lazımdır. Bu, əslində həyatda da keçərli bir qaydadır. Bir dəfə kiçik bir məbləğ qazandım və elə həmin gün dayandım. Özümü təbrik etdim. Çünki əvvəllər bunu bacarmırdım. İndi isə bacarırdım. Bu kiçik qələbə mənə özümə olan inamı bir az da artırdı. Və mən fərqinə vardım ki, bu platforma mənim üçün sadəcə bir oyun meydanı deyil, həm də bir növ özünü idarə etmə məşqinə çevrilib. Çünki hər dəfə oyuna girəndə özümə sual verirdim: bu gün nə qədər vaxt keçirəcəyəm? Nə qədər məbləğ ayıra bilərəm? Və ən əsası, nə vaxt dayanacağam?
Bir axşam işdən çox yorğun gəlmişdim. Başım ağrıyırdı, heç nə etmək istəmirdim. Telefonu açdım, adi qaydada oyuna girdim. O gün şansım heç də yaxşı deyildi, bir neçə dəfə uduzdum. Amma əsəbiləşmədim, çünki artıq başa düşmüşdüm ki, bu sadəcə bir oyun. Sonra yadıma düşdü ki, dostum əvvəllər mostbet şikayet bölməsi barədə danışmışdı, hər hansı bir sual yaranarsa, orada cavab tapmaq olar. O axşam yadıma düşdü və bir neçə dəqiqə orada gəzdim, bəzi suallara cavab tapdım. Doğrusu, bu rahatlıq mənə həmin axşam bir az da olsa ürək rahatlığı verdi. Çünki bilirdim ki, hər hansı bir problem yaranarsa, müraciət edə bilərəm. Və bu hiss, təəccüblüdür, mənə o axşam daha sakit olmağa kömək etdi.
Günlər keçdikcə mən bu mostbet platformasında özüm üçün kiçik bir dünya yaratdım. Böyük məbləğlər qazanmaq xəyalı ilə yaşamırdım, sadəcə hər axşam bir neçə dəqiqəmi buna ayırırdım. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum. Amma hər dəfə nəsə öyrənirdim. Məsələn, öyrəndim ki, uduzanda dayanmağı bacarmaq lazımdır. Bu, əslində həyatda da keçərli bir qaydadır. Bir dəfə kiçik bir məbləğ qazandım və elə həmin gün dayandım. Özümü təbrik etdim. Çünki əvvəllər bunu bacarmırdım. İndi isə bacarırdım. Bu kiçik qələbə mənə özümə olan inamı bir az da artırdı.
Bir gün ofisdə nahar fasiləsində həmkarımla söhbət edirdik. Söhbət hansısa oyunlardan düşdü və mən öz təcrübəmi danışdım. O, təəccübləndi. Dedi ki, sən belə sakit adamsan, heç gözləməzdim. Güldüm. Bəli, mən də özümü belə gözləmirdim. Amma həyat bəzən səni elə yerlərə aparır ki, özün də təəccüblənirsən. O söhbətdən sonra bir neçə həftə keçdi və mən fərqinə vardım ki, artıq bu fəaliyyət mənim üçün sadəcə əyləncə deyil, həm də bir növ özünü idarə etmə məşqinə çevrilib. Çünki hər dəfə oyuna girəndə özümə sual verirdim: bu gün nə qədər vaxt keçirəcəyəm? Nə qədər məbləğ ayıra bilərəm? Və ən əsası, nə vaxt dayanacağam?
Bir dəfə elə bir axşam oldu ki, demək olar ki, uduzmaq üzrə idim. Son anda kiçik bir qazancla çıxdım. O an içimdə elə bir rahatlıq hissi yarandı ki, sanki dağdan endim. Anladım ki, bu oyunun ən gözəl tərəfi qazanmaq deyil, o gözləmə anını yaşamaqdır. Və o anı yaşayarkən beynimin bütün digər fikirlərdən azad olmasıdır. Stress, iş, gündəlik problemlər — hamısı bir neçə dəqiqəlik yox olur. Bəlkə də buna görə bu qədər cəlb edici idi. Və bəlkə də buna görə mən bu platformaya bu qədər bağlandım. Çünki o kiçik anlar mənim üçün böyük bir qaçış yoluna çevrilmişdi.
Bir neçə ay sonra geriyə baxanda gördüm ki, bu kiçik axşam əyləncəsi mənə çox şey öyrədib. Səbir, özünü idarə etmək, uduzmağı qəbul etmək və qazanmağın dadını çıxarmaq. Və ən əsası, hər şeyin bir həddi olduğunu anlamaq. İndi mən həmin platformaya sadəcə bir dost kimi baxıram. Bəzən baş çəkirəm, bəzən həftələrlə açmıram. Amma hər dəfə açanda o ilk günkü həyəcanı bir az da olsa hiss edirəm. Və bu hiss mənə xatırladır ki, həyatda kiçik şeylərdən də sevinc tapmağı bacarmaq lazımdır. Qardaşımın toyundan sonrakı o səhəri xatırlayıram və gülümsəyirəm. Çünki bəzən ən gözlənilməz anlar ən gözəl xatirələrə çevrilir. Və mənim üçün o yorğun toy səhəri belə bir xatirəyə çevrildi.
